Achter het dorpshuis in Den Andel komt het sociale groene hart van Den Andel, op de plek waar een ooit florerend voetbalveld was vervallen tot een braakliggend terrein. Niemand wist wat er met het terrein moest gebeuren. Hoe anders is dat nu. Een flinke groep vrijwilligers werkt hard aan het bouwen van een ecologische dorpstuin met evenementenweide. Het wordt een tuin waar voor elke bewoner iets te vinden is en die bijdraagt aan de groenstructuur van het dorp.

foto aanleg dorpstuin Den Andel

foto aanleg dorpstuin Den Andel

Het dorp kwam in actie

Margreet Franssen en Corry Theeuwes zijn twee vrijwilligers die nauw betrokken zijn bij de ontwikkeling van dit terrein. Dorpsbelangen vroeg mensen hun ideeën aan te dragen. “En dat deden ze volop”, vertelt Corry: “Het terrein moet een groene ontmoetingsplek worden. In september 2015 stonden we op het veld te kijken hoe we dat konden realiseren. Ideeën genoeg, maar hoe verder en wie zou het gaan betalen?”

Toen in 2016 de mogelijkheden via Kansrijk Groningen in beeld kwamen, grepen ze die met beide handen aan. Landschapsbeheer Groningen ondersteunde bij het indienen van plannen en het aanvragen van financiering. Ook de gemeente draagt bij en de rest komt van de bewoners. Die voeren het werk uit, behalve specialistische zaken, zoals de aanleg van het rolstoelpad.

Veel plannen

Inmiddels zijn de vrijwilligers in Den Andel druk aan de slag. Er is een voorlichtingsavond geweest en de groep betrokkenen groeide tot een vaste kern van 15 vrijwilligers en 10 tot 15 mensen die af en toe helpen. Landschapsbeheer Groningen ondersteunt door het vertalen van regelgeving naar praktisch uitvoerbare afspraken en door te adviseren over ecologie, leveranciers, enzovoort. De eerste contouren van de dorpstuin zijn al herkenbaar. Margreet: “De ecologische dorpstuin is nooit af. Het is een levend project dat verandert als de wensen van de gebruikers veranderen en dat is ook het mooie eraan. In de tuin komen in elk geval een bloementuin in ‘Dutch wave’ stijl, een ontmoetingsplek met een vuurkorf, een terras en een grasveld met picknickbanken. Maar ook een moestuin, grote heesterborders met eetbare heesters en een boomgaard met bloemrijk grasland. Tot slot komt er verblijfs- en opslagruimte van stro en leem.”

Leerproces

Na de opstart bleek het ingewikkeld om alles te regelen. Ten eerste omdat er veel regelgeving is waaraan de betrokkenen moesten voldoen. Maar ook omdat een project met zoveel vrijwilligers een bijzondere dynamiek heeft. De een heeft meer tijd, de ander meer kennis en iedereen heeft zijn eigen ideeën over de tuin en zijn eigen werkwijze. Dat op elkaar afstemmen is best lastig. De vrijwilligers maken samen een leerproces door en leren elkaar steeds beter kennen. Ze merken ook dat de tuin steeds meer gaat leven in het dorp. Het beeld was dat je tot je knieën door onkruid en modder moest kruipen om de tuin in te kunnen. De aanleg van het verharde pad heeft veel goed gedaan. Nieuwsgierige bezoekers kunnen nu zelf zien dat de tuin heel toegankelijk is. Margreet: ”De dorpstuin krijgt steeds duidelijker vorm en daarmee raakt het dorp ook steeds meer betrokken. Er kiemt nog niks, maar er bloeit al van alles!”